ബ്രിട്ടീഷ് അധിനിവേശത്തിൽ

നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക്

🖊 ഹിശാം മുല്ലപ്പള്ളി

ഇന്ത്യക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കുന്നതിന് ഏകദേശം 200 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനി ഇന്ത്യയിലേക്ക് വരുന്നത്. കാലക്രമേണ അവർ ഇവിടെ ശക്തമായ സ്ഥാപനങ്ങളും സൈനിക താവളങ്ങളും കെട്ടിപ്പടുത്തു. ഇന്ത്യയുടെ സമ്പത്ത് ചൂഷണം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം. ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങൾക്ക് മേൽ പലതരത്തിലുള്ള അതിക്രമങ്ങളും അടിച്ചമർത്തലുകളും ബ്രിട്ടീഷുകാർ അഴിച്ചുവിട്ടു. എന്നാൽ, 200 വർഷത്തെ അതിജീവനത്തിനും പോരാട്ടങ്ങൾക്കും ശേഷം ഇന്ത്യ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടി.

ഇന്ത്യയോടുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് മോഹം

18-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ലോക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിൽ ഇന്ത്യയുടെ ഓഹരി ഏകദേശം 23% മുതൽ 27% വരെയായിരുന്നു. യൂറോപ്പിന്റെ മുഴുവൻ സാമ്പത്തിക ചെലവും ഒരുമിച്ചു വഹിക്കാനുള്ള ശക്തി ഇന്ത്യൻ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, 200 വർഷത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് ശേഷം അവർ ഇന്ത്യ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ ഇത് വെറും 3% ആയി ചുരുങ്ങി.

ബ്രിട്ടീഷുകാരുടെ വികസന നയങ്ങൾ ഇന്ത്യക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അവരുടെ സ്വന്തം നേട്ടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു. ഇന്ത്യയിലെ തദ്ദേശീയ ഉൽപ്പാദന വ്യവസായങ്ങളെ തകർത്തുകൊണ്ട് ബ്രിട്ടനിൽ നിന്നുള്ള ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ ഇവിടെ വിറ്റഴിക്കുകയായിരുന്നു ബ്രിട്ടീഷ് ലക്ഷ്യം. ഇന്ത്യയിൽ അഭിവൃദ്ധി പ്രാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന തദ്ദേശീയ വ്യവസായത്തെ തകർത്തുകൊണ്ടും  വ്യവസായ വിപ്ലവത്തിന്റെ മറവിലും ഇന്ത്യയുടെ സമ്പത്ത് വലിയ തോതിൽ ബ്രിട്ടനിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോയി.

ബ്രിട്ടീഷുകാർ എങ്ങനെ ഇന്ത്യയിൽ സ്വാധീനം ഉറപ്പിച്ചു!

ബ്രിട്ടീഷുകാർ വരുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഇന്ത്യയിലെ പ്രാദേശിക രാജാക്കന്മാർ തമ്മിൽ നിരന്തരം കലഹിച്ചിരുന്നു. ജാതിവിഭജനങ്ങളും ആഭ്യന്തര തർക്കങ്ങളും കാരണം രാജ്യത്ത് ഐക്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ ദൗർബല്യം ബ്രിട്ടീഷുകാർ മുതലെടുത്തു.

ബ്രിട്ടീഷിന്ത്യയിലെ ദാരിദ്ര്യവും ക്ഷാമവും

ബ്രിട്ടീഷ് ചൂഷണം കാരണം ഇന്ത്യ ശക്തമായ ദാരിദ്ര്യത്തിലേക്കും പട്ടിണിയിലേക്കും തള്ളിയിടപ്പെട്ടു. പ്രകൃതിദത്തമായ ക്ഷാമങ്ങൾ ഉണ്ടായപ്പോൾ പോലും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണാധികാരികൾ ദയ കാട്ടിയില്ല. ബംഗാൾ ക്ഷാമം കാരണം 4 മില്ല്യനോളം ആളുകളാണ് പട്ടിണി കിടന്ന് മരിച്ചത്. ബ്രിട്ടീഷ് പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിലിന്റെ നയങ്ങൾ ബംഗാൾ ക്ഷാമത്തിന്റെ തീവ്രത വർദ്ധിപ്പിച്ചു. ഇന്ത്യക്കാരുടെ ജീവനേക്കാൾ യൂറോപ്പിലെ ആവശ്യങ്ങൾക്കാണ് അവർ മുൻഗണന നൽകിയത്. വേണ്ടത്ര ആരോഗ്യമില്ലാത്ത ബംഗാളികളെക്കാൾ മികച്ചതാണ് കായികശക്തിയുള്ള യൂറോപ്പ്യന്മാർ എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുകയും ചെയ്തു. ബംഗാൾ ക്ഷാമത്തിലെ മരണക്കണക്ക് ഉദ്യോഗസ്ഥർ അദ്ദേഹത്തെ ബോധിപ്പിച്ചപ്പോൾ "എന്തുകൊണ്ട് ഗാന്ധിജി ഇപ്പോഴും മരിച്ചില്ല!" എന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചു ചോദിച്ചു. ധാന്യങ്ങളുടെ വില കുത്തനെ കൂട്ടിയതോടെ പാവപ്പെട്ട ജനങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം വാങ്ങാൻ സാധിക്കാത്ത സ്ഥിതിയായി. 200 മില്ല്യൺ പേർ മരിച്ച 1866-ലെ ഒറീസ ക്ഷാമകാലത്തും ധാന്യങ്ങൾ വിദേശത്തേക്ക് കയറ്റി അയക്കുകയാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാർ ചെയ്തത്.

ബ്രിട്ടീഷ് അധിനിവേശവും ക്രൂരതകളും

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് കീഴിൽ ഇന്ത്യക്കാർ നേരിട്ട ദുരിതങ്ങളും മഹാമാരികളും ക്ഷാമങ്ങളും ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പ്ലേഗ്, സ്പാനിഷ് ഫ്ലൂ തുടങ്ങിയ മഹാമാരികൾ രാജ്യമെങ്ങും പടർന്നുപിടിച്ചപ്പോൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളാണ് മരിച്ചത് (1918-ലെ സ്പാനിഷ് ഫ്ലൂവിൽ മാത്രം കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് രോഗബാധയുണ്ടായി).

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ "വികസന നേട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച്" സാമ്രാജ്യത്വ അനുകൂലികൾ വാദിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും, മലേറിയ പോലെയുള്ള രോഗങ്ങൾ പോലും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമാണ് ഇന്ത്യക്ക് പൂർണ്ണമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ സാധിച്ചത്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം ഇന്ത്യയിൽ കടുത്ത ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണി മരണങ്ങളും സാമ്പത്തിക ചൂഷണവുമാണ് സമ്മാനിച്ചത്.

സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ അതിക്രമങ്ങൾ

ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യം തങ്ങളുടെ ഭരണം നിലനിർത്തിയത് സൈനിക ശക്തിയും അടിച്ചമർത്തലുകളും വഴിയായിരുന്നു. സ്വാതന്ത്ര്യസമര പോരാളികളെയും കലാപകാരികളെയും അവർ ക്രൂരമായി വേട്ടയാടുകയും നെയ്തു തൊഴിലാളികളുട കൈകൾ മുറിച്ചുമാറ്റുകയും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകളെ പീരങ്കികളുടെ വായയിൽ നിന്ന് കുഴിമാടത്തിലേക്ക് എറിയുകയും ചെയ്തു.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക്

ഇത്തരത്തിൽ പട്ടിണിയും ക്ഷാമവും ഉണ്ടാക്കി ഇന്ത്യയുടെ സമ്പത്ത് ബ്രിട്ടനിലേക്ക് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുകയും, ലക്ഷക്കണക്കിന് ഇന്ത്യക്കാരുടെ ജീവനെടുക്കുകയും ചെയ്ത ക്രൂരമായ കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിനെതിരെ ശക്തമായി പ്രതിരോധിച്ച് പോരാടിയാണ് ഇന്ത്യ ഒടുവിൽ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിയെടുത്തത്

സമരങ്ങളും സ്വാതന്ത്ര്യവും

ഇന്ത്യൻ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം കൂടുതൽ ശക്തമായ ബഹുജന പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങിയ ഘട്ടമാണിത്. മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സമരം ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും നഗരങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു.

1. റൗലറ്റ് നിയമവും ജാലിയൻ വാലാബാഗ് കൂട്ടക്കൊലയും

ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ പാസാക്കിയ കറുത്ത നിയമമായ റൗലറ്റ് നിയമത്തിനെതിരെയുള്ള (Rowlatt Act) പ്രതിരോധത്തോടെയാണ് ഗാന്ധിജി ഇന്ത്യൻ ദേശീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ മുൻനിരയിലേക്ക് വരുന്നത്. കോടതി വിചാരണ കൂടാതെ ആരെയും തടവിലാക്കാൻ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാറിന് അധികാരം നൽകുന്നതായിരുന്നു ഈ നിയമം. രാജ്യമെങ്ങും ഇതിനെതിരെ പ്രതിഷേധം ഇരമ്പിപ്പറ്റി. പഞ്ചാബിൽ റൗലറ്റ് നിയമത്തിനെതിരെ സമരം ചെയ്ത പ്രമുഖ നേതാക്കളായ ഡോ. സൈഫുദ്ദീൻ കിച്ച്ലു, ഡോ. സത്യപാൽ എന്നിവരെ ബ്രിട്ടീഷുകാർ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. ഇതിൽ പ്രതിഷേധിച്ച് 1919 ഏപ്രിൽ 13-ന് അമൃതസറിലെ ജാലിയൻ വാലാബാഗ് മൈതാനത്ത് ജനങ്ങൾ ഒത്തുകൂടി. അവിടെ തടിച്ചുകൂടിയ നിരായുധരായ ജനങ്ങൾക്ക് നേരെ അമൃതസറിലെ സൈനിക മേധാവിയായിരുന്ന ജനറൽ ഡയർ യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ വെടിയുതിർക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. മൈതാനത്തിന്റെ ഏക പ്രവേശന കവാടം സൈന്യത്തെക്കൊണ്ട് അടപ്പിച്ച ശേഷമായിരുന്നു ഈ ക്രൂരത. ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ പ്രകാരം 379 പേർ മരിച്ചെന്നാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും യഥാർത്ഥ മരണസംഖ്യ ഇതിന്റെ ഇരട്ടിയിലധികമായിരുന്നു.

ഈ കൂട്ടക്കൊലയ്ക്ക് ശേഷമാണ് ഗാന്ധിജിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യസമരം കൂടുതൽ ശക്തമായ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് കടക്കുന്നത്. ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ ക്രൂരമായ അനീതിയുടെ ഉദാഹരണമായി ജാലിയൻ വാലാബാഗ് സംഭവം ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.

2. നിസ്സഹകരണ പ്രസ്ഥാനം (Non-Cooperation Movement)

ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരുമായി യാതൊരു തരത്തിലും സഹകരിക്കില്ല എന്ന നയമാണ് ഗാന്ധിജിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇന്ത്യക്കാർ സ്വീകരിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യൻ വക്കീൽമാർ കോടതികൾ ബഹിഷ്കരിച്ചു, സാധാരണക്കാർ വിദേശ വസ്ത്രങ്ങളും ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ഒഴിവാക്കി, ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം നൽകിയ പദവികളും ബഹുമതികളും തിരിച്ചേൽപ്പിച്ചു, വിദ്യാർത്ഥികൾ ബ്രിട്ടീഷ് വിദ്യാലയങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു, സർക്കാർ നികുതികൾ നൽകുന്നത് നിർത്തലാക്കി, ഈ ഒരു പ്രതിഭാസം ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടത്തെ വൻ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കുകയും സ്വാതന്ത്ര്യസമര നേതാക്കൾക്കും ജനങ്ങൾക്കും വലിയ ആവേശം നൽകുകയും ചെയ്തു.

3. ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രസ്ഥാനം (Quit India Movement)

ബ്രിട്ടീഷുകാരെ രാജ്യത്തുനിന്ന് പൂർണ്ണമായി പുറത്താക്കാൻ ലക്ഷ്യമിട്ട് നടന്ന അവസാനത്തെ വലിയ ബഹുജന പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നു ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ സമരം. 1942 ഓഗസ്റ്റ് 8-ന് ബോംബെയിൽ ചേർന്ന കോൺഗ്രസ് സമ്മേളനത്തിലാണ് ഗാന്ധിജിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രമേയം പാസാക്കിയത്. "പ്രവർത്തിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ മരിക്കുക" (Do or Die) എന്ന സന്ദേശം ഗാന്ധിജി ജനങ്ങൾക്ക് നൽകി. ഇന്ത്യയിൽ ഉടൻ തന്നെ പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം നടപ്പിലാക്കണമെന്നായിരുന്നു സമരക്കാരുടെ ആവശ്യം. ഓഗസ്റ്റ് 9-ന് ഗാന്ധിജി അടക്കമുള്ള പ്രമുഖ നേതാക്കളെ ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാർ അറസ്റ്റ് ചെയ്തതോടെ ജനങ്ങൾ പ്രകോപിതരായി തെരുവിലിറങ്ങി. ഗതാഗത മാർഗ്ഗങ്ങളും ഇലക്ട്രിക് വിതരണ ശൃംഖലകളും തകർത്തുകൊണ്ട് ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പ്രതിഷേധം അറിയിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാനുള്ള ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ശക്തമായ നിശ്ചയദാർഢ്യമാണ് ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ വെളിപ്പെട്ടത്.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പുലരി

200 വർഷത്തോളം നീണ്ടുനിന്ന ബ്രിട്ടീഷ് അധിനിവേശം, കടുത്ത ചൂഷണം, ക്ഷാമം, അടിയന്തരാവസ്ഥകൾ, ദാരുണമായ ആക്രമണങ്ങൾ എന്നിവയെയെല്ലാം പ്രതിരോധിച്ച് ഇന്ത്യൻ ജനത ഒരേമനസ്സോടെ മുന്നോട്ടുപോയി. 1600-കളിൽ ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയുടെ വരവോടെ ആരംഭിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിൽ 1947 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന് ഇന്ത്യ പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം കൈവരിച്ചു.